Mijn dochter zei nee. Ik wilde een foto maken. Maar ze wilde er niet bij op. “Kom op”, zei ik. “Dat ik leuk voor later”. We stonden aan het begin van een IKEA project. Een nieuw bed voor deze tiener. We gingen hem zelf in elkaar zetten en ik voelde me echt een powervrouw. Een goed voorbeeld dacht ik. Dat ze ziet dat we dit zelf kunnen. Mijn powerstemming veranderde snel in een mopperstemming door deze weerstand. “Doe het voor mij. Even op de foto”. Maar nee. Ik ging naar beneden stoom afblazen. Wat flauw. Heb ik alles geregeld. Het bed besteld, kamer leeggeruimd… en wil ze niet even op de foto. Maar toen dacht ik… Ze laat zich niet onder druk zetten. Ook niet door mij. Dat is wat ik haar wil meegeven in haar opvoeding. Ze hoeft niet altijd te luisteren. Zelf nadenken en beslissingen maken. En ondanks dat het voor mij niet leuk is, ben ik wel trots. Want zo zal ze ook nee zeggen als haar straks door vrienden gevraagd wordt iets te doen wat ze niet wil. Ze laat zich niet onder druk zetten. En met mij kan ze het oefenen. En zo belangrijk was die foto nu ook weer niet. Vol trots liep ik weer naar boven waar deze tiener al heel stoer zelf begonnen was aan het IKEA project. Een echte kleine powervrouw.