Wat ik altijd fascinerend vind is het magische onderscheid tussen vriendschap en liefde. Een vriendin speelt nu dit spel. Het was een ‘liefdesrelatie’ en nu is het ‘vriendschap’. En wat doe je dan wel/niet met elkaar? Wat zijn de ‘regels’?

Wat ik interessant vind is de vraag: waarom zijn er regels? Waarom kunnen we niet gewoon verbinden? Zonder dat we een soort brug overgaan? Een andere vriendin is een tijdje aan het daten en gaat binnenkort het gesprek aan over hoe serieus de relatie is. Misschien is dat wel een verkennend gesprek over het oversteken van de brug van vriendschap naar liefde. Want als je commitment geeft aan de vorm liefdesrelatie, dan komen er verwachtingen en regels bij. Over exclusiviteit, over tijd samen besteden, over de toekomst….

Maar waarom doen we dat? En waarom willen we dat? Dat commitment aan de andere kant van de brug? Aan de oever van de liefdesrelatie? Omdat we ons dan veilig voelen? In het boek van Sue Johnson ‘Houd me vast’ las ik over je liefdesrelatie als hechtingspersoon. Zoals je ouders dat waren toen je klein was. Als kind is gezonde hechting van levensbelang. Dat gevoel van hechting, nabijheid en veiligheid verplaatsen we naar ‘onze partner’. We maken de ander daar verantwoordelijk voor. En misschien zijn er daarom wel regels en afspraken nodig. Zodat je hechtingspersoon bij jou blijft en dat veilig is. Want als een partnerrelatie wankelt, dan ontstaat er paniek. Oerpaniek, noemt Sue Johnson dat. Want jouw hechtingspersoon gaat je mogelijk verlaten. En dat brengt de oude kind paniek boven, die heel heftig is. Ik heb hem zelf ook gevoeld in mijn relatietransformatie. Het ongeloof dat je relatie gaat veranderen. Dat jouw partner niet meer voor jou beschikbaar is.

Mijn liefdesrelatie van toen is getransformeerd naar vriendschap. De andere kant op. En ik voel dat de verwachting en regels niet meer gelden. Dat geeft enorme rust in onze nieuwe relatie. Meer vrijheid in ons contact en ook meer ruimte om echt jezelf te kunnen zijn. Want er hangt niets meer van af. Deze relatievorm kan niet meer ‘uit’. Daarentegen is er ook geen seksualiteit en exclusiviteit in dingen samen doen of vakanties. Maar dat is prima en past voor mij in de fase van nu. Wat ik merk is dat ik nu veel meer zelf verantwoordelijk neem om dingen te organiseren die ik leuk vind, i.p.v. te verwachten dat we samen wel iets gaan doen.

De brug van vriendschap naar liefdesrelatie en terug. Fascinerend blijf ik dat vinden. En voorlopig blijf ik aan de oever van vriendschap. Want dat is voor mij ook liefde.

Leestip: Boek van Sue Johnson ‘Houd me vast’